Het weekend verliep traag, wachtend op de afspraak met de makelaar op dinsdag. We wandelden door de vallei vlak naast Colico, af en toe net Drenthe. De kikkers kwaakten hard en Lennard vond het allemaal prachtig. We hoopten dat hij na zijn wandelingetje in slaap zou vallen in de kinderwagen. We hadden in de middag een afspraakje gepland met de oude buurman van Inge. Giovanni met zijn 2 katten. Doordat het slaapje in het water viel, konden we ook deze afspraak beter afzeggen omdat Lennard zonder slaapje een echte terror peuter wordt. Hij heeft zijn slaapje wat laat toch ingehaald en we zagen een kansje om weer even de deur uit te gaan. Dus dan maar een ritje naar Varenna. Het is verbazingwekkend hoe eind Mei daar de bussen toeristen alweer uitpuilen en het verkeer verstoppen. Door een ingestorte tunnel en weg vanaf het zuiden hoopten we wat ruimte te hebben gevonden, maar de toerist wist toch via boten en bussen Varenna weer te vinden.
Maandag zou ik met Lennard gaan wandelen terwijl Inge werkt. Inge had het niet heel druk en kon haar laptop wel meenemen om vanaf een terrasje het een en ander te doen. Het was na het ontbijt en de onregelmatigheid van de dag ervoor al weer lastig te plannen. Lennard werd te vlug moe en het terrasplan werd uitgesteld. We laten hem in slaap vallen tijdens een ritje door de vallei en parkeren dan naast het terras. Hij viel dus niet in slaap en we reden een half uur oostwaarts in de vallei. Daar parkeerden we aan een oude slingerweg in de bergen omdat Inge wat moest oplossen voor het werk en ik een telefoontje van de makelaar had gehad. De overdracht van het huis in Duitsland stond op het spel omdat mijn bank maar niet reageert. Ik heb de bank gebeld terwijl Inge uit haar laptop hypotheek nummers tevoorschijn toverde. Donderdag gaan we opnieuw bellen om de druk op de ketel te houden.
Het is dinsdag, hier hadden we naar uitgekeken. In de morgen ging Inge werken, dus ik haalde boodschappen af met Lennard en ging bij Forte Fuentes bij de paarden, koeien en geiten kijken. Toen we terugkwamen hebben we Italiaans geluncht, met een glaasje bier, olijven, kaas en salami bij het brood. In de middag hadden we de afspraak met de makelaar. Lennard had al even geslapen en ook de lunch aangevlogen. De olijven waren in no time weg, daarnaast nog een beetje brood met jam. We reden via de dieren van vanochtend naar de makelaar, waar wij natuurlijk netjes Duits op tijd waren. Dus we moesten even een minuutje of 5 wachten. De man ontving ons vriendelijk en we bespraken de opties door. Het probleem met het kadaster is dat de tekeningen met de garage niet overeenkomen met de werkelijkheid. Er hoeft niet verbouwd te worden, alleen wil een bank geen hypotheek geven als het kadaster niet precies klopt. We gaven aan dat we bereid zijn de garage eventueel los van het huis te kopen. En de hypotheek alleen op het huis te zetten. Het leek erop dat de makelaar nog niet aan deze optie had gedacht. We gaven mondeling ons bod uit, en de man vergat ineens de andere mensen die ook “zogenaamd” geïnteresseerd waren. Hij zou gelijk de eigenaresse bellen, om te vragen of ze het bod zou accepteren. Mooi dat alle andere geïnteresseerden in het huis hebben gewacht tot familie Janse een bod ging uitbrengen en nooit meer wat van zich lieten horen. Nou hadden wij dit bod al maanden in ons hoofd en hebben we ons niet van de wijs laten brengen. We weten al heel erg lang dat niemand het huis wil. Het is een rommeltje, het zijn 2 appartementen, de garage klopt niet met het kadaster, het balkon stort in. Hopeloos, als je niet verder kijkt dan je neus lang is. We gaan met een goed verlicht gevoel naar buiten, de man kijkt ook niet zo onaardig meer. We hebben het idee dat het nu gaat lukken. Na een bier op het terras openen we thuis een wijn met de toepasselijke naam Illuminati. Hij smaakt wat goedkoop, maar dat vinden we van het huis ook.