Het is tijd voor een update. (er werd zelfs al om gevraagd) We waren zo druk in Augustus met schilderen en verwijderen van oud meubilair dat we niet toekwamen aan een blog update.
Nadat Inge’s zus Paula met haar familie is geweest kwam Monique, de moeder van Inge, ook langs om te helpen. Met het vliegtuig ben je hier zo. Terug kon ze meerijden want ik ging na 4 week alweer aan boord. Tot onze verassing kwam ook Marianne nog langs een week vakantie vieren. Het werk gaat dan allemaal wat minder snel, maar in de middag was het sowieso wel fijn om verkoeling in het meer te zoeken met temperaturen rond de 40 graden.
We vertrekken weer naar het Noorden om te werken, nog een keertje met de auto. De rit gaat niet zo vlot en het werd een behoorlijk lange reis, uitgeput strijken we neer in Denekamp. Daar blijven Oma Monique en Lennard even achter. Inge en ik rijden later door naar Assen waar ik door de bedrijfsbus wordt opgehaald. Een paar dagen werkt Inge dan nog in Bad Bentheim voor ze weer naar huis rijdt om remote verder te werken. Lennard en Oma rijden ook mee terug, nu met Max, de kat van Oma. Oma emigreert ook naar Italië en we hebben haar hulp nu al hard nodig, Inge werkt natuurlijk en moet ondertussen ook nog oppassen op Lennard wat een onmogelijke combinatie bleek.
Ik zit aan boord, ondertussen werkt Inge remote en past Oma op Lennard. Oma brengt hem ook dagelijks naar het Asilo. (peuterspeelzaal). Hij begint al Italiaanse woordjes te zeggen. Voornamelijk “No” of “No no no” of “Ciao”. Dan krijgt iedereen ook gelijk een beeld hoe erg hij het naar zijn zin heeft op de Asilo met die woordenschat, hij heeft de belangrijkste woorden onthouden zal ik maar zeggen. De kleine Italiaans kinderen krijgen met een groep van tien 2 appels te verdelen, terwijl Lennard er minimaal 1 op kan in zijn eentje. Hij is nog de jongste maar al wel de grootste…. Thuis eet hij na afloop een flinke boterham, of 2 en dan stapt hij in bed voor anderhalf uur. Inge installeerde nog een muggennet, zaagt een zootje Akacia bomen weg naast de garage en heeft het daarnaast druk met werk. In de vrije tijd komt er ook nog bezoek van neef Erik en zijn vriendin. Er komen toch al een boel mensen om te kijken wat voor paradijsje we nu hebben gekocht. Ook de vader van Inge komt met zijn vrouw een dag of 10 naar Colico in een appartement in de buurt. Verder is het niet altijd goed weer geweest voor tuinwerk, de rivier Inganna is voor het eerst door Inge gevuld gezien naast ons huis. Waarschijnlijk is het echt de overstort bij grote hoeveelheden regen, ze waarschuwen hier dan ook voor zanderig drinkwater bij hevige regenval. De rivier ruikt ook zanderig, werd mij verteld. Ik wacht op moment van schrijven nog op zicht op het eerste water, maar het lijkt er na het weekend aan te komen. Dan vallen de temperaturen ook hier onder de 20 graden. (nu nog dagelijks 25 graden, heerlijk)
Na een maandje in de Oostzee werd ik door het bedrijfsbusje afgezet in Assen. Daar was Inge ook aangekomen later op de avond. Ze sliep een aantal nachten op een luchtbed in Denekamp, waar de laatste dingen konden worden ingepakt voor Monique, zodat ook die huissleutel kan worden ingeleverd. We hebben 1 dag voor uitrusten genomen omdat ik uit de nachtdienst kom en we ook langs Marianne en de Ikea wilden, en de caravan moesten uitgraven omdat die ook richting Italië gaat deze keer. De volgende dag gaan we richting Denekamp met de caravan en ook Ruth, (moeder van David) rijdt mee naar Italie. Bij het aankoppelen in Assen kwam mijn broer Jan Willem nog langs om wat te sleutelen aan de waterpomp dus die zwaaide ons uit. We reden rond 9 uur richting Denekamp waar de auto van Oma Monique ook nog stond met spullen erin. Die moet ook mee naar Italië. In Denekamp gingen onze kamerplanten in de caravan, die niet in de aanhanger konden vorige keer vanwege het formaat. Rond de middag reden we weer, huissleutel afgegeven, nu zijn we helemaal over en ook Oma Monique hoeft niet meer terug naar Nederland. Het ging op de weg niet heel vlot, behoorlijk wat files en de geplande parkeerplaats na 700 km rijden kwam pas rond 2200 uur in zicht. Inge belde vanuit de Toyota dat ik niet zo hard vrachtwagens op de berg moest inhalen met caravan want ze kon me niet bijhouden. (iets met motorvermogen en het ontbreken ervan) Dus zodra het bergop was moest ik in de spiegel gaan kijken of het rode autootje nog achter ons zat. Later kreeg het wagentje meer pit en was dit niet meer zo’n probleem.
De stopplek was mooi rustig, parkeerplaats in het bos. Planten eruit, wij en moeke erin. Slapen maar. De volgende morgen even snel een broodje en kijken hoe ver we zouden komen zonder koffie. Dus ongeveer een uurtje later stopten we voor koffie. Daarna nog een gevecht tussen mij en mijn navigatie maar uiteindelijk weer op de goede weg. Bij de San Bernardino ontzettend veel file, dus het schoot niet op. Einde van de dag waren we dan toch eindelijk thuis. 19 uur onderweg totaal, een record. We werden in ieder geval wel vrolijk verwelkomd door Lennard en Oma M en er stond een lekkere bak eten klaar.
We proberen Oma Ruth in sneltempo de omgeving te laten zien want over een aantal dagen vliegt ze alweer naar huis. Dagelijks nam ze een duik in het meer waar ze op mijn fiets heen reedt. Dan gingen we daarna wat leuks doen of er werd gewoon wat gewerkt. Er is zoveel te doen hier.
De beide Oma’s gingen naar Varenna met de trein terwijl Inge en ik een slaapje met Lennard meededen. We waren nog totaal uitgeput van de auto reis. Ook zijn we nog een middagje door Domaso gelopen waar de camping zit waar het eigenlijk allemaal begon. Op donderdag vliegt Ruth weer naar Nederland, in de morgen had ze van ons een zwemverbod omdat we samen wilden zwemmen in Lago di Mezzola. Toen we Lennard op Asilo hadden afgezet en bij het meertje aankwamen viel mij op dat het waterniveau veel hoger was dan voorheen. Het had natuurlijk veel geregend een paar weken terug. Dus er lag vers bergwater bij…. Ruth lag er vrij snel al in, maar wel met de opmerking dat het behoorlijk koud was. (als zei dat zegt moet je echt oppassen) Ik heb dus met mijn blote voeten gevoeld en gelijk geconstateerd dat het een “no go” was. Ze zei dat het was te vergelijken met de Drentse Aa in December. Inge nam haar remote werk gewoon mee en zat aan de waterkant te werken. Ik liep nog even door het haventje, maar vrij snel gingen we terug naar huis.
Die middag ben ik naar Milaan gereden om Ruth op het vliegtuig te zetten. De afgelopen dagen hebben we het snoeiwerk afgemaakt en de slaapkamer compleet geschilderd. Een tijdelijk houthok gemaakt, want zonder officiële handtekening gaan we nog geen grote investering doen. Dus snoeihout met wat gaas moet zorgen dat het niet teveel inregent. We hebben wat hout gekocht voor de houtkachel, dat werd keurig geleverd in een pallet met constructie erop. Helaas kon de steekwagen niet door de zachte grond. Dus het was toch nog uitpakken, pallet verplaatsen en opnieuw inpakken. We hebben de inrit naar de garage wat opgehoogd en de oprijlaan wat opgevuld. We hebben hier en daar werkzaamheden voor de kantmaaier en de motorzaag maakt hier ook overuren. Gelukkig maken we in de middag ook nog tijd voor een wandelingetje. We zijn afgelopen weekend naar het kasteel boven Varenna geweest, de foto’s staan helaas nog op de echte camera. Dat was echt een forse klim. Eergisteravond met de fiets even met Inge naar het terras aan de haven op onze echte Gazelles. Je bent binnen 5 minuten beneden. Op de terugweg hebben we de tijd niet bijgehouden, misschien maar goed ook. Gisteren zijn Inge en ik ook nog naar het kerkje van San Miro gelopen.
Komende week willen we in de middag fietsen naar de overkant van het meer, Sorico, Gera Lario en Domaso. In de ochtend als Lennard op Asilo zit en Inge werkt ga ik verder met winterklaar maken van onze tuin en pad. Komend weekend de houtkachel maar proberen. Een schoorsteenveger kennen ze hier niet. Ze hebben een speciaal blok hout, Dat koop je in de winkel. Je maakt een goed vuur, daar gooi je dat blok op en dan dondert al het vuil vanzelf naar beneden. Een chemisch goedje ofzo, wat een systeem.
Vandaag heb ik de hele dag gesnoeid en is er weer een rijtjeshuis tuin bij ons terrein gekomen. Het is de bedoeling dat het onderhoudsvrij is en blijft. Dus nu begaanbaar maken voor de tractor van de boer die in het voorjaar weer komt maaien. Het was erg warm en in de middag gutste het zweet uit het voorhoofd. We reden met z’n allen naar de baai van Piona om daar in de warme wind op het gras te ontspannen met een biertje en een korte duik in het meer. In de avond nog een nieuwe kledingkast in elkaar zetten, dan leven we niet meer uit koffers en dozen.