De dagen vliegen voorbij en er is eigenlijk nooit tijd om wat te schrijven.
Vlak voordat ik aan boord ga komen we met de eigenaresse Bruna en haar kleindochters bijeen om de datum van het koopcontract te herzien. Het kadaster is nog niet klaar met de aanpassingen, de verwachting is dat dit rond de kerst klaar is. Nieuwe tekendatum verzet naar eind Februari. Het tafereel was wat ongemakkelijk, Bruna was nogal boos op de makelaar. Die zou een woning voor haar zoeken, maar dat duurde erg lang. Hij was ziek geweest. Er werd geschreeuwd en gehuild, totaal ongemakkelijk dus. De makelaar zag er wat grijs uit vonden wij. 2 dagen later had hij een hartinfarct en hij ligt om dit moment nog in coma. (ik hoor nu van Inge dat hij 2 dagen geleden is overleden)
Goed, ik ben 4 week aan boord gegaan van de Empire, ik werd naar Bergamo gebracht door Inge en ben vanaf daar rechtstreeks op Hamburg gevlogen. We waren allemaal ziek geworden dus het zijn weken van overleven geweest. Inge reed na 4 weken via familie in Noord Holland door naar Oma in Assen waar wij elkaar weer troffen. Daarna nog langs Opa en Oma in Groningen. En toen door naar ons huurhuisje in Nordhorn. We hebben Marianne 2 avonden op bezoek gehad, dus dat was de moeite waard. Toen nog een nachtje bijgeboekt en in 1 keer naar huis gereden. Het leek een recordtijd te worden tot we voor de Gotthardtunnel in een stilstaande file kwamen vanwege een ongeluk. Dat duurde uiteindelijk een uur of 2, de reis werd daardoor alsnog 12 uur wat een prima tijd is.
De tijd in het grijze noorden ging wat langzaam, ik wilde zo graag naar huis. Thuis in de avond over het meer staren naar de twinkelende lampjes aan de overkant. In de ochtend gelijk de gordijnen open en over het meer kijken naar de bergen, waar dan weer nieuwe sneeuw op ligt. Je kunt het je niet voorstellen tot je het hebt gezien. Thuis hadden we gelijk de eerste dag weer een afspraak bij de bank voor de hypotheek. We hebben ons vorige week ook gemeld bij de gemeente, de inschrijving is dus ook opgestart. Dat duurde weer een eeuwigheid omdat de vorige eigenaars (kleinkinderen) zich nog niet hadden uitgeschreven uit ons beneden appartement en dat deden ze ook steeds maar niet. De dagen erna hadden we in de middag 2x een afspraak met mijn 1e machinist van de Empire die op vakantie was in Noord Italië. Hij verbleef ook een paar dagen vlakbij Varenna in een appartementje. Zijn vrouw leert inmiddels Italiaans en ze gaan mogelijk verhuizen. De andere 1e machinist verbleef in Augustus hier in Colico, en komt komende zomer weer terug. (we hadden ons gehuurde appartementje toen onderverhuurd aan hem) De zuigende werking van Colico noemde hij het vorige keer aan boord. Geerhard heeft natuurlijk door zijn vertraagde vlucht met zijn werk ook een koffie gedaan hier en vroeg zich ook af hoe je na zo’n uitzicht weer terug moet naar je woning in Nederland. (misschien zit hij daarom nu met Suus in Spanje?)
De koelcontainer in de garage zou worden verwijderd door een grote vorkheftruck. Daarom moest er plaats gemaakt worden, dus Bruna ging eindelijk haar zooi daar weghalen. Onze spullen had Inge handig in de aanhanger gezet, zodat op het moment suprême we aankoppelen en eruit en weer erin konden. Het is toch voornamelijk gereedschap wat we niet onbeheerd onder de carport willen zetten. Het staat nog in de aanhanger, de container staat er ook nog… Dat is ook Italie. Het vervelende is dat het oude beeld van een carport vol rommel nu weer terug is. Omdat het witgoed van Bruna wat eerder in de garage stond daarheen is verhuisd. Erg frustrerend vind ik het.
Bruna was bij haar zoon in gaan wonen omdat ze voor hem kookt en ze zit hier niet graag alleen. Inge was een week weg dus ze was gelijk ook vertrokken. We troffen haar toen ze haar katten ging voeren want die leven hier buiten. (nu nog maar 1, de ander is niet meer op komen dagen) We vroegen of we onze kerstverlichting aan haar balkon mochten hangen. Dat was goed en ze liet de sleutel achter in de hal. Dat was geweldig, sinds Augustus kon ik onze toekomstige bovenverdieping weer eens bekijken. Gaar en uitgeleefd, maar met nieuwe verf en wat opgeknapte deuren zo ontzettend gaaf, zoveel potentie.
22 December een inburgeringscursus Italiaanse kerst voor Papa. Ik mocht een ingestudeerd liedje meedansen op een podium samen met Lennard. Lennard vond het maar niks en ik ook niet. Hij kreeg na afloop gelukkig een cadeau en een zak snoep van Babbo Natale. (de kerstman)
Vandaag was de voorspelling in het weer 18 graden met zon. Oma past op Lennard in haar eigen huis, dus David en Inge tijd. We wilden gaan wandelen in Varenna, we stelden het bij naar een wandeling in Bellagio waar we vanaf Varenna met de boot kunnen komen. De man in het ticket office keek raar op dat we een boot later wilden die nog 5 euro duurder was. Dat was namelijk de vleugelboot, eens moet de eerste keer zijn. Genietend in onze dunne trui en zonnebril keken we eerst nog even hoe de autoboot uit Menaggio afmeerde. De dieselwalm die naar ons toevloog vergeleken we met sleepboot rook en afvalbootjes uit de zeevaart. Heerlijk luchtje ook al mag je dat tegenwoordig niet meer vinden. Even later vlogen we met de vleugelboot naar Bellagio, heerlijk dieselgeluid en wat gaat dat hard. Met 35 knopen op mijn favoriete Marconi over het meer. Als ik een veerboot hier zie hoef ik alleen maar naar Inge te kijken en die ratelt dan gelijk het jaar van bouw en historie van het bootje op.
We lopen door het toeristische plaatsje, de Amerikanen moeten hier altijd heen, maar waarom weet ik niet. Niet echt heel bijzonder, we lopen een grote ronde en eten “onze” lokale pasta Pizzoccheri in een klein tentje. Het doet ons denken aan een restaurantje in Stade bij Hamburg waar we ooit zuurkool aten. Je moet eerst een trap af en eet in een soort bunker. Hier was het erg warm en wat vochtig, alsof je in een grote wasdroger stapt.
Daarna weer richting de haven, waar we op een terras neerstrijken en onze favoriete Valpolicella wijn drinken, uiteraard vergezeld door antipasti. Gelijk betalen zodat we na de laatste slok de boot op kunnen lopen, terwijl de selfiestick chinezen 30 minuten achter een touwtje gaan staan wachten op de boot. De aankomst in het prachtige Varenna is zo mooi, alle telefoons van de toeristen gaan omhoog. Wij kijken elkaar aan en zeggen, tja, wij wonen gewoon hier. De toeristen verdwijnen in Varenna in de hotels en wij lopen naar onze Duitse Benz waarmee we in 30 minuten naar onze “Villa Janse” terugkeren. De buitentemperatuur gaf 20,5 graden aan. Morgen wordt het nog warmer, ik vermoed een zuigeffect van warme lucht uit het zuiden door het lage drukgebied in Zwitserland waar het heftig sneeuwstormt. De komende week wordt het hier toch ook weer gewoon koud met regen. Sorry moeke. (ja, de volgende 2 bezoekers staan klaar)