Terwijl ik aan boord zit regelt Inge van alles met de makelaar. We kunnen zoals eerder geschreven het onderste appartement van ons koophuis huren. Het huis is eigenlijk van meerdere bewoners, Bruna is de originele eigenaresse en woont boven. Het onderste appartement is van haar kleinkinderen. Die melden zich nu omdat ze de keuken graag mee willen nemen, die is namelijk redelijk nieuw. De vraag is dus wat we ervoor willen geven. Niks dus, haal er maar lekker uit. Wij hebben hele andere plannen. We vermoeden dat ze het gewoon laten zitten, dat zou wel handig voor ons zijn. Maar anders wordt het dus een nood keuken, we gaan het zien.
Inge en ik ontmoeten elkaar weer aan het muizen veld. Voor mij zit het varen er weer even op een Inge laat haar hardware klusjes in Bad Bentheim weer even voor wat het is. Lennard is even bij Oma in Denekamp gebleven, dat is slaap technisch het makkelijkst. We halen een snelle Pizza in Assen bij restaurant Bella Italia met Moeke. (Italië is bello dat klopt, maar de pizzas zijn niet erg lekker in Assen) Daarna rijden we gelijk door naar Anloo om de aanhanger van Papa te halen. Inmiddels al overgeschreven en niet meer verzekerd. De volgende dag gaan we naar Denekamp om Lennard, Nero de kat en spullen te halen die daar nog staan. (voornamelijk planten) We rijden via Marianne voor een hele dikke knuffel en gaan dezelfde avond nog terug naar Assen. Daar laden we alles nog eens zeevast in voor de grote reis. Nero is zo makkelijk, hij doet alsof hij thuis is in Assen.
De volgende morgen ontbijten en snel lucht in alle banden, ook de aanhanger want daar zat net iets meer dan 1 bar in. Om 08.30 beginnen we eraan. Alles is mooi vast gesjord in de aanhanger, als zeelui en chauffeur kun je dat wel aan ons overlaten. Ahum, het flappert anders wel helemaal kapot, te goedkoop plastic zo te zien. In het roergebied een noodzeil gehaald bij een bouwmarkt, maar dat was niet nodig na Inge’s aanhoudende oproep om ducktape te gebruiken. De rest van de reis tijdens een stop met de rol even de slechte plekken bij langs. We hadden het vermoeden dat na de reis het zeil van groen naar ducktape grijs zou gaan maar dat viel uiteindelijk nog wel mee.
De reis liep voorspoedig, Nero voelde zich thuis in zijn honden bench. Op lange reizen houdt hij nog weleens zijn plas op, maar nu ging hij keurig naar zijn geimproviseerde WC. Hij zeek helaas over de rand, dat was iets minder. Met de aanhanger kun je makkelijk 120 rijden maar we zetten de cruise control op 110 om niet teveel aandacht te trekken. Zo is de reis tenminste nog in 1 keer te doen zonder overnachting. Aan de grens in Zwitserland worden we aangehouden, ik denk shit, die moeten zeker onder het plastic kijken. Maar nee, heb je al een vignet op je aanhanger? Oh, helemaal vergeten. Direct betalen dus en de mevrouw drukt het vignet er gelijk op. Nu dus zonder vaseline, betekend dat we met de caravan nog een keer kunnen aftikken zo zonder vignet transplantatie.
Even voor de Gotthard gaat het mis, in de zin dat Nero besluit te gaan poepen. Keurig in zijn mini kattenbak, maar de geur is verschrikkelijk. Inmiddels is het al na 2200 en Lennard slaapt, dus we wilden liever niet teveel meer stoppen. Leven in een kattenbak is ook geen pretje, dus de laatste stop voor de Gotthard nog maar even stoppen zoals we eigenlijk altijd doen. Om de kattenbak te verschonen dus, maar er verschijnt een elektronische melding op een bord boven de snelweg. De Gotthard tunnel is gesloten tussen 23:00 en 01:00 uur voor onderhoud, dit zonder vooraankondiging op de website. We zijn er 25 minuten rijden vanaf, dus we besluiten voor de zekerheid verder te leven in de kattenbak en het tempo even te verhogen. De tunnel komt in zicht, we geven elkaar een high five en we zetten de ventilatie op intern circuleren. De vraag is, wat is schadelijker, de uitlaatgassen of de kattenpoep meur. Eenmaal aan de andere kant worden de rode kruizen aan de andere weghelft zichtbaar en stoppen we om uit onze kattenbak te ontsnappen.
We arriveren om 01.10 in ons huis, kat erin / kind erin. Een biertje en naar bed. Bruna die boven woont had wat biertjes klaargezet in de koelkast die al aanstond. En het bed was zo opgemaakt. De volgende morgen lopen we gelijk naar buiten, om 7 uur staat het huis al in de warme ochtendzon. We lopen naar de achtertuin en stralen van blijdschap. Ineens bewegen de struiken aan de kant van de beek, er komt iets onze kant op. Een ree maakt niet zoveel beweging in het struikgewas, het lijkt meer een scene uit Jurrasic Park. Wat kan dit dan zijn, ik ben heel benieuwd maar ook een beetje gespannen… Ineens komt er een grote kop uit de struiken: een enorm everzwijn. Oke, dat is dus even wennen…
We zitten er inmiddels een week, het leven bestaat uit schoonmaken, schilderen en uit de garage met de aanhanger spullen ophalen. 1 van de prio dozen is toch achterin beland. Die met de pannen. Dus we gaan veel uit eten. gelukkig wel al 2 pannen in een andere doos gevonden. dus we komen er wel uit. Er komen ook mensen voorbij die een foto maken van het huis, nu kunnen we erom lachen. Helaas pindakaas!! Hij is mooi van ons! We melden dit aan de makelaar, die meteen de status van het huis veranderd in “Verkocht, Venduto”. Een heerlijk gevoel!
Ohja, zegt de makelaar, Ik weet niet of mijn (collega) makelaar dat wel verteld bij de eerste bezichtiging, want jullie zijn niet aangesloten op het riool.
Dus jullie huis heeft een septic tank. Typisch Italië, je hebt het huis al gekocht, alles zo goed als rond, en dan nog een ohjaatje. waarom weten we dit niet? Inge verteld me het slechte nieuws, ik heb namelijk een redelijk trauma na het septic tank verhaal in Duitsland. Waar ik voor de beluchter en de poespas eromheen 10 duizend euro kwijt was. Gelukkig kon ik hier lachen toen ik hoorde dat je eens per 3 a 4 jaar de tank moet legen. Kosten, 30 euro. Een boer zuigt het eruit en gooit het op het land. Beluchter en controles? Nooit van gehoord, lang leve Italië.