Het is 5 November en ik kom vanaf de Empire naar de wal. Woensdag de 6e gaan we gezellig naar Moeke in Assen en naar Papa en Corine in Groningen waar we lekker bleven eten. We halen Marianne ook weer eens een keer uit school en we doen veel Nederlandse boodschappen. (pindakaas, sandwich spread, erwtensoep, eigenlijk standaard lijstjes) We zitten weer even in het huisje in het centrum van Nordhorn. Op zaterdag de 9e November gaan we bij Krijn en Marly langs. En op Krijn’s verjaardag (Zondag 10 November) zijn we alweer op weg naar Italië. Zondag mogen de vrachtwagens nou eenmaal niet rijden in Duitsland dus dat scheelt een boel tijd, sorry Krijn.
Nero onze kat was in de afgelopen tijd dat we in Nordhorn verbleven onhandig van de tafel op een stoel gevallen. Waarschijnlijk op zijn rug, en hij bleek na een dokters bezoek een hernia aan het voorval te hebben over gehouden. Dat wordt nog wat als we thuis komen.
Tijdens het bezoek aan Krijn en Marly is het jacht transport besproken. Die ligt nog in Assen en moet nog naar Colico. Krijn wilde daarbij de helpende hand zijn. Ik kan dat best alleen, maar het is veel leuker met z’n tweeën. Het werd vanwege het benodigde trekvermogen en een geel kenteken, geen auto van een familielid maar een huurbusje. Beide bewapend met BE / CE rijbewijzen is dit een leuke rit met een prachtig doel. Dus de derde dag dat ik in Italië was rees ik per trein (8 euro) naar Milaan waar ik de bus pakte naar Bergamo (10 euro). Vanaf daar vloog ik naar Schiphol voor ongeveer een vergelijkbaar bedrag waar ik de trein naar Assen mee betaalde, wat is Nederland toch duur! En de service is niet heel goed, de trein stond wel heel vaak stil. Er wilde steeds iemand voor de trein springen, wat ik op zich in dit land wel begrijp, maar toch blijft het hinderlijk. Vanaf station Assen ging ik verder met de fiets die Moeke had klaargezet, richting Het Grote Veld in Assen. Gevuld met mijn rugzakje met sjorbanden en wat kleren is dat goed te doen, het is wel tering koud!! Ik kwam bevroren aan en stapte onder een dampende douche. Ik verbleef 2 nachten in Assen. Ik ging donderdag nog even een scheepvaart keuring doen in Groningen Zuid, waarbij ik op 10 minuten afstand ook nog weer even bij de verbaasde Papa en Corine langs kwam. (wat doe jij nou hier?) Ik haalde in Paterswolde nog even 10 Nederlandse broden voor in de bus en later in de avond ook nog even een vignet in Assen voor Zwitserland, de ander had ik al van Monique gekregen. (2 nodig, ook 1 voor de aanhanger) Krijn kwam in de avond ook al naar Assen. We hebben de overige sjorringen aangebracht aan de boot, de lichten van de trailer gecontroleerd en de reis doorgenomen. Ja we gaan even stoppen in Bellinzona om met 12 meter voertuiglengte bij de plaatselijke OBI bouwmarkt een houtkachel te bestellen. Morgenvroeg nog de bus halen en aankoppelen.
In Groningen bij het huurbedrijf aangekomen foeterde ik al een beetje dat de Mercedes Vito niet beschikbaar zou zijn. (ik ben sinds 2017 best wel een fan van MB) Er was geloof ik een Citroën gereserveerd, maar er bleek dus toch wel een Mercedes Vito aanwezig. Die was dus ook nog 20 euro goedkoper, en Krijn vond het maar niks dat ik voor 20 euro besparing ons vermogen van 100 pk naar ongeveer 85 pk had verlaagd. De rit ging overigens erg goed, de Newton meters hebben ons toch maar mooi over de bergen heen gekregen. Het waren veel minder Newton meters dan onze oude Mercedes Benz en al minder dan de helft van onze Range Rover, maar we hebben het met gemak gered. Fuck benzine! Na de stop voor de houtkachel bestelling dronken we een koffie bij de Mc Donalds ernaast. Daar reden we ons bijna klem op het zeer kleine parkeer terrein, een hele (leuke) uitdaging.
De boot staat voor de carport en aan het einde van mijn verlof ging hij nog net richting garage. Daar had hij al even wat regen en sneeuw meegemaakt, maar ik moest wat kleine slijp werkzaamheden uitvoeren aan de trailer voordat hij de rit naar de garage kon maken.
Nadat we ook de slee uit de garage hadden gehaald om daarmee wat te spelen konden we niet wachten tot het weer wat meer Italiaans weer zou worden. En niet kort daarna was er dan inderdaad een dag dat de zon weer van stal werd gehaald. We gingen direct wandelen in Domaso aan de overkant van het meer, want daar is de zon nou eenmaal wat eerder eind November. We zaten in het zonnetje op het terras met een kopje koffie en hoorden opeens wel heel veel sirenes. De weg op google maps was rood, dus we gingen maar eens naar huis, want we hadden een tandarts afspraak die we halverwege de rit zelfs maar annuleerden. Mensen maakten omdraai gebaren… We draaiden om nadat iemand had verteld dat er een vrachtwagen zich in de (enige) brug had geboord. Dan maar weer een terrasje pakken en daarna eten bij Il Timone in Domaso. (ook geen straf) Dan kijken we het vanaf daar wel even aan of de file oplost. Al gauw bleek het een blokkade van een dag of 2 of meer te zijn. Aangezien dit de enige brug is naar de oostkant van het Comomeer en dus ons huis zullen we richting Zuid om het meer heen moeten, of halverwege de veerboot pakken. Het duurt even lang kwa tijd, het is dus wel afwegen. Dan heb je nog de veerboot kosten tegenover het verbruik van de Range Rover –> het werd uiteindelijk de boot.
Tussendoor hadden we nog vele bezoeken van de Architect voor de laatste papieren, dat lijkt nu allemaal in orde en helemaal rond. Toen ging Inge nog kort naar Bad Bentheim voor wat non-remote werk. Ze vloog op Keulen en nam een huurauto. In die tijd ging Nero onze kat erg achteruit, en hij verliet ons definitief op 7 December toen ik Inge ophaalde van het vliegveld Bergamo, hij was nog warm toen we weer thuis kwamen. We hebben ons uitgesloofd op zijn graf, want hij was zo bijzonder!
We pakten ons leven daarna weer op en vroegen ons af waar onze wasmachine eigenlijk blijft. Die staat al sinds ongeveer Juli bij een reparateur, ruim 4 maand dus. Dat is ook weer echt Italië, we zijn maar naar die toko gereden om eens te checken wat de bedoeling precies is. Ze zijn ons blijkbaar niet vergeten, de computer voor de wasmachine is moeilijk verkrijgbaar vanwege de oorlog in Oekraïne. Toen hij er eindelijk was en ze de boel aansloten zei de machine “plof”. Dus toen moest er weer een nieuwe computer komen. Wij gaan in de tussentijd gewoon naar de betaalbare wasserette en wachten geduldig af.
Inmiddels zijn we nu 6 maanden verder en de machine stond op een middag ineens voor de deur. Aangezien je alleen broodnodige was doet in een wasserette en de poezen kleedjes maar blijven liggen staat hij nu 4x per dag te draaien. Wat leer je zo’n ding dan weer waarderen. Gelukkig krijgen we hulp van de wasboy.
De houtkachel werd net na mijn vertrek geleverd in de bouwmarkt. Inge ging snel met de Range Rover erheen, maar je mag deze kachel niet liggend vervoeren, dus ze kon onverrichter zake weer naar huis. Als ik thuis kom gaan we dat inplannen. Het plan is nu om een busje te huren met hydrauliek, dan krijgen we de kachel er ook weer uit thuis. Het rijden met een karretje met NL kenteken is niet echt gewenst, maar kentekens veranderen staat ook nog op de to-do lijst.
Inge had in mijn afwezigheid een begin gemaakt met het isoleren van de laatste kamer, dat schiet mooi op. Zoals je kan zien zijn we eindelijk door de gratis kurk heen en hebben we nu een nieuw pak kurk aangeschaft, lichter van kleur. Aan deze zijde komen dus 2 lagen kurk tussen de hout regels in. Hier is ook het laatste rolgordijn verdwenen en is een “broodje” geplaatst. En verder afgedicht met pur. De ruimte erboven zullen we nog vullen met kurkresten en pur voordat daar gips voor komt.
