Ik kwam 28 Januari weer van boord en ging weer met het busje naar Nordhorn waar ik laat in de avond arriveerde. Daar hadden we deze keer een ander huisje, de ander werd niet echt goed schoongemaakt en deze was ongeveer even duur. En hij had een eigen parkeer plekje. Wat ze er niet bij zeiden is dat het parkeerplekje alleen voor Nederlandse auto’s geschikt is. Als je het terreintje al op kwam zonder schade, (je moest tussen 2 muurtjes door.) dan moest de auto ook omlaag doen om onder het carportje te komen. En dan kon je vervolgens alleen voor uitstappen. Maar goed, parkeren naast de deur, dus niet klagen, op de kras na, ahum. Ik ben de schuldige, toch de muur licht geraakt, gelukkig alleen schade op de plastic bumper.
Inge ging de volgende dag nadat ik thuis kwam overdag naar haar werk en diezelfde avond kwamen Jan Willem en Krijn even een borrel doen. In het weekend zaten we in een hotel in Hoorn en hadden we ongeveer de hele familie Riemersma uitgenodigd voor een verjaardagetentje van Inge bij het lokale pannenkoekenhuis. Het valt op dat er in Nederland echt wat veranderd. Toen we ontbeten in een lokaal tentje in Hoorn werd er gevraagd of we Karachi Mayonaise op de tosti wilden. Het bleek Sriracha mayonaise, maar nooit van gehoord, doe maar gewoon niet. En of we koffie wilden met havermelk. We keken elkaar aan, wat is hier aan de hand?
We bleven in totaal meer dan een week in het Noorden, voor de profielkeuze voor school van Marianne waar ik graag bij was. Woendag 5 Februari reden we naar huis. Zoals altijd in 12 uur van deur tot deur, met een grote pauze in Landau waar Inge voor haar werk nog wat spullen moest afleveren.
De volgende dag spullen uitpakken en opruimen. Vrijdag nog even rustig aan en lekker lunchen buiten de deur. Zaterdag aan de bak, de openhaard beneden gaat eruit.
Tegen het stof plastic installeren en tegen de stoflongen het raam open. Het weer laat dat ook al toe, warm krijg je het met zo’n klus trouwens sowieso wel. Na 1,5 dag is de oude open haard weg. De laatste loodjes bleken het zwaarst, de bodem unit. Het is 1 massief blok stenen met cement. Maar Inge vond gelukkig een manier om van onderen de blokken van de tegels te beitelen om enorme stukken in 1x te verwijderen. De volgende klus is tegelen.
Tegelen bleek ook een makkelijk klusje, het weghalen van oude halve tegels was wel weer even klooien. Maar ik deed het met hamer en beitel, want de laag met andere tegels eronder mag niet kapot.
Ruth komt lekker een weekje helpen en Geerhard rijdt vanaf Portugal via Italië weer terug naar Huis. Hij wachtte op een klus in Turkije en het vliegveld is dichtbij. Uiteindelijk liet die klus lang op zich wachten en vroeg Geerhard wat langer te blijven in de betoverende omgeving. Ze gingen samen lekker los op de fruitbomen, daar moest een boel van weg.
De fruitbomen zijn uitgedund, flink wat gekapt. Het snoeien van de bomen zelf, hebben we uitbesteed. We wachten nu nog steeds op die Italianen, dat wordt komend jaar dan maar. Terwijl ze lekker aan het snoeien waren en Inge elektrische dingen deed of aan het “gewone” werk was, ging ik de pijpconnectie voor de houtkachel inmetselen. Het is een stuk metaal met daarin een doorvoer. Die moest dus opgemeten, gekocht en bijgeslepen zodat het allemaal past, daar ging ook weer bijna een dag tijd inzitten. Die enorme pijp die er daarvoor in zat ging deels de achterwand in, dus dat moest ook allemaal weer dicht gecementeerd worden. Toen ik de aansluiting erin had moest ook het algehele gat kleiner omdat een rozet dat natuurlijk nooit kan verbergen. Met snelcement en een houten mal moet dat te doen zijn. Dus we zaagden een plank met een half rondje eruit. Geerhard kreeg een lamme arm van het vasthouden terwijl ik snel het cement erin smeerde. De plank bleef uiteindelijk gelukkig zelf plakken, de volgende morgen hebben we die verwijderd. Ik ben blij met het resultaat.
De muur is klaar voor een laagje stucwerk, ook weer een leuk klusje, van tevoren goed nadenken. Ik ben altijd erg precies en dat zou weleens lastig kunnen zijn voor stucen. Maar als je je eigen zwakheden kent, kun je daarop anticiperen. Stucwerk moet je zo snel mogelijk op de muur kwakken, mijn precisie moet ik dus even laten gaan, koppie erbij houden. Daarna moet je pas uitvlakken, dat ging allemaal binnen een half uur, Het stucwerk wordt nog over gedaan, voor de gehele muur en plafond. Voor latere zorg, de muur naar de keuken moet er namelijk ook nog uit. Dit was een mooi oefenmuurtje, en het smaakt naar meer.
We zijn klaar om de houtkachel te halen in Zwitserland. Nou hebben we een nog in NL geregistreerd karretje en Inge en ik hadden daarom al gekeken naar de optie om een busje te huren. Dat vonden we best duur en de vraag was weer: “zullen we onze kar illegaal achter de Range plakken of niet?” Nu Geerhard er is is dat probleem opgelost. Geerhard kan het karretje legaal trekken. (NL kenteken + NL kenteken) Het is ook nog hetzelfde probleem wat we hadden met de NL boottrailer zeg maar. Kentekens wordt nog aan gewerkt.
Maar Geerhard kan met zijn auto zonder problemen de NL kar trekken zonder aandacht te trekken. We stappen in en haasten ons voor een mooie dagrit naar Lugano Zwitserland. In de buurt van de grens kwam ik erachter dat het misschien beter was geweest om een paspoort mee te nemen. Maar goed, er staat nooit iemand te controleren aan de grens, en NL’ers kunnen altijd eruit, terug is niet zo’n punt met mijn Italiaanse ID. Maar het is wel weer Murphy’s law, er staan daadwerkelijk poppetjes en we werden ook nog gestopt door de Zwitsers die een NL’se auto met leeg karretje maar vreemd vonden. Ik meld in mijn gebrekkige Italiaans dat ik hier woon aan het Comomeer en dat we een houtkachel halen en dan snel terugkeren. Alles goed, doorrijden maar. Oef.
Aangekomen bij de bouwmarkt is het even vogelen hoe we dat vastzetten, hij staat in een houten frame. We willen de houtkachel eigenlijk zelf ook sjorren, maar daar zien we vanaf omdat dat misschien schadelijk is voor de spekstenen. We halen de spekstenen die los zitten er vast af en zetten het houten frame vast met sjorbanden. De houtkachel zelf is geborgd met een metalen ring aan de houten constructie. Het zit me niet lekker, maar in overleg met een plaatselijke chauffeur kregen we toch wat vertrouwen. Die hielp ook gewoon een handje mee, de mensen zijn zo lief en behulpzaam. De metalen ring die de houtkachel vast hout in het houten frame bleek even later los gebroken, de houtkachel begon steeds meer te wiebelen. We keken onderweg terug grotendeels in de achteruitkijkspiegel. Wat een verschrikkelijke lading. Dus nog weer even gestopt voor een extra bandje hier en daar. Terug aan de grens stonden er ook Italianen, krijg nou wat. Ja, stopt u maar even. Toen ik had uitgelegd dat we een houtkachel uit Zwitserland hadden gehaald mocht ik even stoppen en binnen de BTW voor Italië aftikken. Zwitserland is geen lid van de EU dus 374 euro lichter konden we onze weg vervolgen. Thuis aangekomen proberen we het loeizware ding in huis te krijgen, en na het verder verwijderen van hele zware spekstenen is dat gelukt. De vraag van de grens blijft hangen, hadden ze een dichte bestelbus wel laten doorrijden?
We wachten tot de het bochtwerk van de schoorsteen wordt geleverd. Dus we kunnen hem nog even niet aansluiten.
Harry en Johnny kwamen ook op de verjaardag en hadden o.a verf voor de zeilboot mee. Toen de komende klussen werden besproken bleek dat Johnny ervaring heeft met kozijnen plaatsen…. Dus er werden alweer agenda’s naast elkaar gelegd.
Inmiddels zijn de bochtjes voor de pijp geleverd. Toch blijkt er een onderdeel verkeerd geleverd en moeten we nog heel even langer wachten. Als dat deel er eindelijk is kunnen we de pijp op maat slijpen. Het past niet, we slijpen meer, oh nee teveel. We snappen er niks van hoe dat nou kan, nu is er een tekort aan pijp. We rijden naar de lokale kachelboer en halen een nieuw stukje. Andere kleur, dat dan weer wel. Het zit, hij gaat aan.
De lekkage van de garage moest ook nog worden verholpen, Geerhard heeft een lekkere start gemaakt met tegels verwijderen tussen het huis en de garage toen ik nog met het houtkachel project bezig was. De afwatering is inmiddels aangepakt, onder de tegels flink weg gebeiteld en de grote betonblokken waterdicht gemaakt met cement en rubber seal.
Dit project ligt nu nog open, na de eerst buien ging het water goed via het gat naar de afvoer bij de garage. Toch kwam er nog vocht in de garage en mogelijk sijpelt het tussen de betonblokken door vanaf de regenpijp aan het huis. We moeten dus nog verder zoeken. Maar het is al minder geworden.
De logeerkamer boven moet ook nog af. Inge was al een heel eind op weg zoals je ziet.
We maken het verder af, de kurk van zolder is nu echt op en we beginnen aan nieuwe kurk. Nog maar een paar gipsplaten het huis in takelen via het balkon en dat is de isolatie klus geklaard.
Met de nieuwe kurk is het een stuk leuker, je krijgt niet meer spontaan hoestbuien als je een plaat zaagt. Puzzelen is het eigenlijk, met kurk en lijm. Het wordt dubbel uitgevoerd, 2 platen in verstek op elkaar met de kieren opgevuld met pur. Daaroverheen gipsplaten.
Na de gipsplaten kon er worden behangen. Behangen zag ik nog steeds niet zitten, maar we hebben expert Monique die hier eventjes een kamer afmaakt in een paar uur. Een geweldig resultaat! Op korte termijn verhuizen we ons bed naar boven.