Ik stap van boord en deze keer kwam er een andere aflosser voor mij uit Azië waardoor ik het standaard transport met het busje gewoon maar heb afgezegd. Inge kon deze keer dan met Lennard mij ophalen in Wilhelmshaven en de Empire bekijken. Vlak na het vertrek vanaf het schip sliep Lennard al snel vanwege de vele indrukken.
We zouden in Wilhelmshaven blijven, maar dat huisje liep in de soep waardoor we in Oldenburg terecht kwamen. We bleven er 1 nacht, de volgende dag gingen we door naar Marianne die we meenamen uit eten in Nordhorn. Daarna door naar Oma Ruth waar we sliepen. De volgende ochtend kwam Opa Antheunis met Oma Corine daar aan omdat Opa Antheunis met ons meerijdt naar Italië. We reden er om 10 uur weg en waren zoals altijd rond middernacht weer in Colico.
Het is een soort Janse familie trend om als je de volgende ochtend dan wakker wordt, gelijk je werkpak aan te doen en te zeggen: “wat kan ik doen?” Grasmaaien was alweer nodig en dat kan natuurlijk dan altijd. Dus mijn vader was gelijk onder de pannen.
Zelf net 6 weken aan het werk geweest en een lange rit uit Nederland erachteraan had nog niet zoveel trek om gelijk op dag 1 vol aan de bak te gaan. Maar toen de auto eenmaal uitgepakt was en we de eerste ronde koffie hadden gehad zeiden Inge en ik… Kozijntje? Dus toen hebben we die dag de kamer van Lennard voorzien van een nieuw kozijn.
Origineel zat in onze planning om de volgende dag op 1 Augustus te tekenen voor de koop van een extra stukje grond. Echter waren de papieren niet helemaal op orde dus daar komt weer wat vertraging in. Op 2 Augustus stond op de planning om een caravan te halen voor Paula, die stond aan het Gardameer. Inge en ik gingen met z’n tweeën want het is veel rijden (leuk) en er moest nog het één en ander aan worden klaargemaakt. Dus met een reservewiel achterin en een hoop gereedschap gingen wij vroeg weg richting het Gardameer.
Er moest verlichting op worden gezet want dat was al 30 jaar niet aanwezig. Dat had Inge dus zo geregeld, ik zorgde ondertussen voor de banden druk en het “zeevast” zetten van een oude koelkast. Toen het allemaal werkte en we vies waren geworden van de toen nog erg vieze caravan konden we nog snel 10 minuten in het meer duiken. Daarna op weg naar huis. Het ding is op 5 cm na net zo breed als een vrachtwagen en je zat dus tussen de lijn en de berm goed te sturen. Goed om even te proberen, maar onze Tabbert is gewoon relaxter rijden, minder breed, minder gewicht en zeker ook groot genoeg.
Thuis ging het klussen gewoon door, Monique in de tuin met Lennards ondersteuning en mijn vader was druk de kozijnen aan het afwerken met cement. We hebben de dagen erna naast tuinwerkzaamheden en cementeren ook nog een ander kozijn geplaatst. Inge en ik zijn daarnaast bij meerdere politie bureaus geweest om onze “buren” op ons nieuwe stuk grond verwijderd te krijgen. Het zijn de verkopers van verdovende middelen zeg maar. We hebben een afspraak gemaakt met de politie om het “schoon” te vegen om dan zelf vervolgens het volledig kaal te maaien, dag verstopplek. De eigenaars van het stuk grond, die dus nog niet officieel van ons is, ging hier ook mee akkoord. Dat zou over een anderhalve week ongeveer gaan gebeuren.
We brachten na een week succesvolle arbeid mijn vader naar het vliegveld en pikten Paula en Tess daar weer op. Daarna gingen Inge en ik onze tas inpakken voor een weekendje weg en de aankomst van Marianne voorbereiden. Ook waren er nog klussen voor Inge haar IT bedrijf dus het was allemaal best druk.
Vrijdagmorgen konden we dan eindelijk vertrekken, voor een weekendje in de buurt van Lucca. We hadden een mooi hotelletje gevonden om 2 nachtjes te ontspannen en de stad Lucca te bekijken. Zwemmen in de zee was ook nog een doel. Na het bekijken van de stad Lucca en het zwemmen in de zee zijn we Zondag op de terugweg nog bij een oud kasteel geweest met een prachtig uitzicht. Er was verder niemand dus dit leek mij het moment om Inge ten huwelijk te vragen. Ze zei: “Is dit een grap?” Maar uiteindelijk zei ze gelukkig toch ook nog: “JA”.
Eenmaal Zondag thuisgekomen moest ik mijn tas een beetje aanpassen omdat ik op maandag Marianne zou gaan halen. Een nachtje overnachten in Nordhorn en Dinsdag gelijk terug. Ik had gelukkig een trui mee, want het was in Nordhorn maar 24 graden. Wat wen je daar snel aan, die hitte… Aline had ondertussen wat NL boodschappen voor ons gedaan, super geregeld allemaal. Dinsdagavond waren we alweer thuis met een extra 2000 km op de teller.
Dit verlof hebben we verder veel vakantie gevierd. Op een middag gingen Paula, Tess en Marianne even zwemmen en Lennard en Inge bij Monique eten. Ik bleef alleen thuis, dus ik heb heel snel een uurtje of anderhalf aan de boot gewerkt, 1 raam eruit en er weer in. Ik wil alles gewoon goed, de afdichtingen etc. Ook na de eerste regenbui op de caravan van Paula bleek die toch wat echte gaten door de hagelschade te hebben. Daar kon ik mooi mijn epoxy met katoenvezel op testen. Dat is een groot succes, daar ga ik op de huid van de boot ook mee aan de slag. (door de katoenvezel wordt de epoxy soort van plamuur)
Ook moest Benz nog even nagekeken worden ivm vermogenverlies en een ABS sensor. Hij had via de Splügenpass 104 hairpins voor zijn kiezen gekregen. En er moesten nog 52 gedaan worden om Marianne weer terug te brengen. Tussendoor hebben we zelf het dieselfilter vervangen, want die hadden we gewoon op de plank liggen. De laatste paar dagen van mijn verlof gingen we met de politie door het nieuwe stuk tuin en begonnen we hardhandig te snoeien. De verkopers van verdovende middelen zijn inmiddels naar overkant van de rivier verhuisd. Ze kwamen nog wel even hun spullen ophalen en sorry zeggen. Marianne kreeg hierbij een bijl cadeau, best aardige jongens, die dealers…
De tijd is weer om, het feest is voorbij, we moeten weer naar het werk en naar school. Dus het afscheid was daar, Paula en Tess werden door Inge en Monique weg gebracht. En een paar dagen laten kon ik met Marianne weer over de Splügenpass naar Nordhorn en daarna naar Assen. Daar kon ik zondag nog even uitblazen, maar kwam ook gelijk wat familie op bezoek. Toen die vertrokken waren heb ik nog wat meegebracht houtwerk van de boot kaal gehaald met het hittepistool. De volgende dag werd ik pas in de middag opgehaald daarom kon de eerste laag beits er ook vast op.
De Benz blijft in Assen staan, ik ben na 4 weken varen weer bij Ruth en doe aansluitend een cursus. Helemaal uitgeput rij ik met een auto vol Nederlands brood naar huis. Daar wachten nieuwe projecten op mij en Inge.