De beslissing viel meer dan een jaar geleden, in April 2021 waren we weer op de Camping in Domaso aan het Comomeer. Marianne leert op eigen benen staan, Lennard is nog jong. Inge mist haar vrienden in Italië, ik zit voor de helft op zee en de andere helft in het bos naast een irritante buurman. Ik had het Inge niet verteld dat het in mijn hoofd speelde dat ik ook in Italië wilde wonen. Ik moest er zeker van zijn. Ik kan haar niet iets voorhouden wat ik niet kan waarmaken. Ik voelde deze keer echt dat ik het wel zag zitten. En toen we op de camping Duitse kinderen voorbij hoorden komen keek ik haar aan… Dat hoeft niet perse, we kunnen de kinderen ook Italiaans leren spreken. Daar was het geboren, we gingen op zoek naar een huis.
Al heel snel vonden we een huis dat we daadwerkelijk willen hebben. We hebben de bezichtiging zelfs nog kunnen aanvragen toen we nog op vakantie waren. Op de dag dat we naar huis zouden rijden zouden we voor het aankoppelen van de caravan nog even een bezichtiging doen. Die werd alleen op de morgen zelf geannuleerd omdat de eigenaresse onwel was geworden en er een ambulance voor haar deur stond. De gedachte aan een bezichtiging maakte haar misschien wel onwel, er is blijkbaar niet veel animo voor dat huis.
Ongeveer 2 maanden later toen ik weer terug van zee was hebben we het huis alsnog bekeken. Een appartement gehuurd in de buurt, en met hoge verwachtingen daarheen. De eigenaresse was een aardige vrouw die eruit zag als 75 jaar, maar ze heeft de leeftijd van onze moeders. Misschien komt het door de bloemetjes jurk en het doorsnee kapsel van de jaren 80. Ik vond het niet vreemd dat je onwel word als je een bezichtiging verwacht in een huis dat eruit ziet alsof het de laatste 20 jaar niet is opgeruimd. Waarom liggen er 12 televisies onder de carport, 7 strijkijzers en allemaal kapotte kastjes? Waarom liggen er gesneuvelde wijnflessen op zolder? Goed, het ging om het huis.. we kijken er doorheen. De vrouw begon gelijk een leuke onderhandelingstactiek die ik niet kende. Ze zei: “ik wil hier zo graag weg, ik hou het niet meer vol”
In Augustus waren we met de zomervakantie weer aan het Comomeer in Domaso, we gingen immers in Italië wonen, dus de bedachte vakantie in Polen is niet echt meer nodig. Nu konden we vanaf de camping ons oriënteren op de hypotheek en andere zaken. En het is goed voor de taal, aangezien Inge vloeiend Italiaans spreekt en ik bleef haken op Buon Giorno en Arrivederci. We namen een constructie bedrijf in de arm en lieten ze een inspectie doen of het huis bouwkundig wel in orde is. Aangezien het balkon wat afbrokkelde en er wat scheuren hier en daar zichtbaar waren. Scheuren in het pleisterwerk zie je hier overal, nou vind ik dat niet gek, in de zon is het gauw 35 graden en als er dan een wolkje komt met wat regen is het temperatuurverschil niet te overzien. Wat niet rekt dat scheurt wel zeiden we vroeger toch altijd…. Dat balkon was ook niet echt dramatisch, voor een paar duizend euro heb je dat weer knap.
In de tussentijd hebben we ons huisje in het bos snel in de verkoop gezet na een grondige kosmetische opknapbeurt. Met dank aan familie (nogmaals heel erg bedankt) kon het groenige vlekkerige pand weer als wit verkocht worden. Dat is gelukt, het duurde alleen veel langer als we hoopten. Ondertussen overlegden we met onze makelaar wat een redelijk bod zou zijn op het huis in Italië en gaven daarbij een voorbeeld. Hij vroeg gelijk aan de eigenaresse of ons voorgenomen voorbeeld bod voldoende zou zijn. Dat was het niet, maar het was ook een vraag naar de mening van de makelaar, niet aan de verkopende partij. Dus die makelaar hebben we maar gelijk de deur gewezen.
We besloten de eigenaresse in haar sop (rommel) te laren gaarkoken en ons te focussen op de verkoop van ons huis in Duitsland. Dat werd uiteindelijk een succes, de koop is rond eind Februari 2023. De nieuwe eigenaars zijn verliefd op het huisje en wilden de datum van overdracht nog naar voren halen ook. Dat kwam neer op thuiskomen van het werk, weekend inpakken, maandag sleutel afgeven. Nou had Inge uiteraard alles al voorbereid en heb ik werkelijk bijna niets gedaan aan het voorbereiden voor verhuizen. Desondanks wilden we de overige 2 weken speling graag overhouden. Stel dat het niet in de vrachtauto past? We hadden nu 4 maanden voor we eruit moesten zijn. Dus de huurhuisjes zijn snel geregeld.
Maandag 8 Mei halen we de vrachtwagen en laden we hem dezelfde dag in met 6 man. Het past precies, met 35 m3. We rijden dezelfde dag nog naar Herzbolzheim in zuid Duitsland. Daar overnachten we en rijden de volgende dag door naar huurhuis 1, althans, dat is het plan.
De douane van Zwitserland vind dat we niet bij transit moeten staan, we hebben geen laadpapieren. Nee, dit is privé, we hebben wel een lijst met dozen en nummers inclusief waarde. (bedankt Inge en Monique) Even een blokje om, bij invoer gaan staan. Van het kastje naar de muur worden gestuurd, nee, geen papieren nodig. En dan vervolgens toch wel, blokje omrijden. En toen ik weer hoorde, geen papieren nodig ben ik naar het hokje gelopen en heb gesproken met de poort bediende. Ik kom zo hierlangs met de vrachtwagen, en u doet uw poortje open, goed? Ja, misverstand etc.
Dus rond de middag pas in Zwitserland. We moesten er helaas ook nog weer uit. Ik heb het land vervloekt! Gelukkig regende het en was de douane van Italië dus nergens te bekennen. Door het centrum van Como gereden, zonder vrachtwagen navigatie. Oh, het loopt hier stijl naar beneden, wat staat daar? Verboden voor vrachtwagens? Een woonerf! Oh nee, wat moeten we nou doen. Inge zegt: “Gewoon gaan, we zijn in Italië!” Oh wat komen die paaltjes dichtbij. Ik had het niet willen missen en zat te genieten.
Rond 20.00 uur in Colico aangekomen. Even de sleutel halen, eten en slapen. De dag erna de boel lossen met 3 man, hallo spierpijn. En de gehuurde box opnieuw indelen, want we begonnen met stapelen, maar niet zo georganiseerd als de vrachtwagen. Dus we kwamen toch even ruimte te kort. Rond 15.00 uur klaar, snel naar de winkel, het tankstation en huurhuis 1, aan het bier. Videobellen met Lennard op 1000 km afstand. Na uitslapen donderdagmiddag weer richting huis, in de avond weer in het Highway hotel bij Herzbolzheim. Vrijdag met inmens veel file’s en weg afsluitingen pas rond 20.00 uur in Denekamp. Daar stond een bord zuurkool klaar en konden we ons kind al slapend bewonderen. Toen naar ons lege huis in het bos waar een luchtbed stand-by lag. De volgende morgen de vrachtwagen ingeleverd in Lingen, toen door naar Denekamp, kind ophalen en auto aftanken. Toen in 9,5 uur naar Italië gereden, geen douane, een bergpas die de reisduur verkort ondanks de sneeuw, mist en bergmarmotten voor de auto. We moesten na deze ritten even een paar dagen bijkomen.
Inmiddels een week in huurhuis 1. De zon is al zo lekker sterk eind Mei. Al meerdere keren buiten gegeten. In de tussentijd hadden we gehoord dat er kadastrale problemen waren met het huis, de tekening klopt niet met de werkelijkheid. We gingen op pad, een ander huis bekijken, vergelijken kan nooit kwaad. De helft van de grond in vergelijking met dat andere huis. Een verwaarloosd huis met een idiote indeling. Kleine woonkamer, enorme garage. Hele vriendelijke mensen, de verkopers. Maar ze vroegen meer dan een half miljoen euro, dus we zijn snel weer vertrokken. We hebben de makelaar van ons droomhuis gesproken, we hebben een afspraak volgende week. Daarover later meer.