Ik vond dat het tijd werd voor een ode aan Bruna. Bruna is de huidige eigenaresse van ons huis.
Bruna is nu 70 jaar oud. Zij heeft het huis in 1971 laten bouwen. Zij koos onze deuren, luiken, ramen en open haarden uit. Ook bouwde ze voor ons een mooie garage van 100m2.
Bruna is depressief. Haar man is overleden. Haar dochter is overleden. Haar schoondochter is overleden. Haar zoon spoort niet. En de kleinkinderen, die ze dus op jonge leeftijd al heeft opgevoed, zijn druk met hun eigen leven in andere steden.
Bruna is dus alleen. Iedereen om haar heen is of gestorven of gestoord. En dat is jammer. Toch hebben we hier te maken met een intelligente vrouw die bij de tijd is. Die iedere dag keurig opgemaakt met passende schoenen de deur uit gaat om koffie te drinken met haar bejaarde vriendinnen.
Bruna is een bijzondere vrouw. Ze is klein, breed en haar armen zijn breder dan die van je vriend. En ja, dat is spier. Ze is opgegroeid als dochter van een veeboer. Samen met haar man begon ze al snel haar eigen bedrijf in het verkopen van fruit en groente in op de markt. Vandaar ook die grote garage met koelcel.
Bruna is pittig. Meermaals staat ze met een bezemsteel in haar handen klaar om haar 51 jarige stelende alcoholische drugs gebruikende zoon het huis uit te meppen. (ja, ook onze bezemsteel is al gesneuveld…) Of dan staat ze weer te schelden op haar familie. “COGLIONE”. Ze moet alles alleen doen. De familie staat te wachten met hun handen omhoog, tot ze eindelijk hun erfenis krijgen. Of nouja, dat idee hebben wij.
De zoon die ze standaard “Lazzarone” noemt. Lui secreet. Als er dingen uit haar huis getilt moeten worden staat hij ernaast toe te kijken. Terwijl zij het sjouw-werk doet. Tegenwoordig doe ik dus maar een deel van het sjouw werk. Voor mij een kleine moeite. Voor haar weer een boel pijntjes minder.
Bruna is bijzonder. Ons badkamer raam boven is al een jaar of 2 stuk. Omdat ze een keer haar huis sleutels was vergeten, is ze met een ladder naar boven geklommen en heeft ze haar badkamer raam ingeslagen. Ze heeft het raam keurig afgeplakt met plastic en tape.
Bruna kan niks weggooien. Ze wil alles bewaren, want misschien kan ze het nog gebruiken in haar nieuwe huis, die ze nog niet heeft, of, wil een familielid het wel van haar kopen. Of misschien willen wij het wel kopen? Nee bedankt.
Bruna houd dus het meubilair van de 2 huizen “vast” tot ze weet wat ze ermee wil doen. Ik heb haar al uitgelegd dat we dan waarschijnlijk een groot paasvuur gaan houden dit voorjaar.
Gelukkig kan ze er wel om lachen. Die Bruna.
Mensen zoals ons heeft ze nog nooit gezien in Italië. Die dingen aanpakken en zelf oplossen. Dan staat ze heel trots ons werk te aanschouwen en zegt ze:
Che Bravi! Ma che bravi!!
Ik ben benieuwd welke avonturen we nog “met haar” aangaan. Wij vinden het een leuk mens.
Bruna is hieronder spullen aan het verzamelen voor ons paasvuur.
Bruna heeft op ons aandringen toch maar wat spullen weggegooid.
