De eerste Kerst hier in ons nieuwe huis gevierd. Inge was ziek, dus dat was niet echt eentje om te herinneren. Vlak erna kwam Moeke voorbij en vierden we ook Oud & Nieuw. Oliebollen zonder gist, 2 pogingen, alles weggegooid. We lagen allemaal al om 2200 in bed, ook omdat ik nu ziek was en ik maar naar bed ging. (iets met geen smaak hebben en veel in bed liggen) Niet echt feestdagen om te onthouden dus.
Na de jaarwisseling was ook Krijn aangekomen in Italie om het huis te bewonderen. Hij had er een huurauto bijgenomen. Dat kwam in eerste instantie erg goed uit omdat Inge halsoverkop naar Duitsland zou gaan voor werk en er dus weinig vervoer over was. Maar omdat ik en Lennard beide nog ziek waren bleef ze gelukkig toch thuis. We proberen altijd als er bezoek is wat leuks te doen, maar er is hier zoveel te bewonderen dat er eigenlijk te weinig tijd is. Daarnaast werkt Inge in de ochtenden gewoon en gaat het leven met huishouden e.d. gewoon door. Ook was het wat behelpen met de ruimte, dat is nu gelukkig wel anders.
De koelcontainer van de vorige eigenaar is uiteindelijk vlak voor de jaarwisseling verwijderd. Echt een enorme mijlpaal. Er kwam een formaat spinnen achter tevoorschijn die ik in mijn leven nog niet gezien had. Ik weet niet wat voor type, en dat wil ik ook niet weten want ik wil nog vaker in de garage komen. De caravan hebben we gelijk in de garage gezet tegen mogelijke hagelschade en er is nog een zee van ruimte over. En tijdens het herindelen van Bruna haar spullen kwamen we op een onaangename verassing. De oudste kat van Bruna genaamd Sisi, was al een week of 6 vermist. We vonden haar achter een paar bed frames en matrassen en was al in aardige staat van ontbinding. Het ongedierte kwam uit haar hoofd en ze had daardoor onder andere geen onderkaak meer. (nee, geen censuur hier) We hebben nog voordat Bruna zelf haar kat had gezien een graf voor Sisi gegraven in onze tuin en ik vond een mooie steen in de rivier. We legden die uiteindelijk op haar graf als deksteen en zodra we dat gedaan hadden kwamen we erachter dat de steen op een hart leek.
Half januari is de registratie in Italie officieel aangevraagd en zijn we bijna ingezetenen van Colico. De officiële goedkeuring duurt vervolgens ongeveer 45 dagen. Ik ging het weekend erna, zo rond half Januari naar het schip, dus zodra ik thuis zou komen moest het ongeveer rond zijn. Nu ik ik terug ben kan ik zeggen dat het inderdaad geslaagd is. Vanaf nu kunnen we als Italianen meer dingen ondernemen.
En dat hebben we gedaan, bijvoorbeeld een auto kopen met Italiaans kenteken. We keken al een tijd naar een Range Rover en toen ik vanaf het schip terugkwam en we net 1000 km hadden gereden op Zondag, reden we Maandag ook maar gelijk door naar Parma voor 2 mogelijke kandidaten. Zie hier het resultaat.
Een week later kwamen Papa en Corine ook nog voorbij, dus nu hebben de meesten ons huis al wel gezien. Gedurende hun verblijf was ook Bruna inmiddels begonnen met het verhuizen. Dat betekend, ze pakt dingen slecht in en David, Inge en Monique verhuizen het. Erg bijzonder om de vorige bewoner zelf het huis uit te werken. Maar ze heeft ook helemaal geen hulp. Haar kleinzoon kwam nog helpen met de “zware” dingen, hij kwam alleen een uur te laat en ze zaten zodanig op elkaar te schelden dat ik ben weggelopen en we later hem gevraagd hebben weg te gaan. Zo kun je echt niet werken. We regelen het zelf wel. De oude vrouw (72) zo verdrietig als ze was toch weer een glimlach te geven omdat ik en Inge de hele zaak in een mum in de aanhanger lieten verdwijnen is toch wel mooi. Het inpakken is het meest tijdrovend, daarbij krijgt ze uitvoerig instructies van Inge: “Nee, niet allemaal boeken in een enorm grote doos, we hebben geen vorkheftruck.”
Dit weekend van 23 Maart is het eerste weekend dat er boven niemand slaapt. Er liggen nog wel spullen van haar, maar dat hebben we in 1 kamer gezet. De rest is leeg. We hebben daar vandaag dan ook gelijk gaten gevuld en geschilderd. We hebben lang genoeg gewacht om boven stappen te zetten. We hebben vrijdag onze eerste BBQ gehad, een beetje om het te vieren denk ik. Het was de hele week ook al ruim 20 graden, ook zo onvoorstelbaar zo eind Maart. We wrijven in onze handjes met zo’n buurvrouw, want ze is behalve dat ze onze buurvrouw was ook onze buurvrouw geworden. Ze woont letterlijk naast ons, aan het straatje grenzend aan onze tuin. Op het moment dat we echt kunnen tekenen, dan zijn we al een eind op weg, best bijzonder eigenlijk.
We kunnen nog hulp gebruiken, er is een waslijst aan taken en we vergoeden een deel van de vliegkosten mocht je willen komen helpen. Je wordt opgehaald en thuisgebracht. (In dit geval is Bergamo airport thuis) En ja net als bij kinderfeestjes, zwemkleding meenemen.